Mijn buikgevoel is mijn leukste penvriend. Of schrijfgeweten. Of steun en toeverlaat. Corrector. Rode pen. Geef het maar een naam. Meestal is hij er, heel af en toe niet. En dan is het oei.
Over verhalen raak je niet uitgeschreven. Waarheid als een koe. Een opdrachtgever en ik hadden het erover op een terras.
En ja hoor, daar is ie weer. Puik Verhaal heeft het weer over Puik Verhaal. Gaap of wacht 's even, zou er meer achter zitten?
Weken geleden al aangekondigd op Instagram en nu eindelijk uitgebroed; een zelfkritische blogpostterugblik op een jaar Puik Verhaal. Is het inderdaad zo puik als de naam doet vermoeden of zoek ik a.s.a.p. een schouder om uit te huilen?
Een beetje gedurfd was het wel. Vier weken ertussenuit glippen en dat vakantie noemen. Vier weken geen cent verdienen en bovendien heel slecht bereikbaar zijn. En toch past het in mijn danig veranderde levensfilosofie. Stop met uitstellen. Kan het, doe het dan. En wel zo snel mogelijk. Vandaag heb je zeker, van morgen weet je dat niet.
Het is zover. De eerste vakantie als freelancer staat voor de deur.
Ik zocht een kantoortje om te werken. Geen flexplek, maar een eigen plek. Met een deur die dicht kan.
Over verhalen blijf je schrijven.
Lekker druk ja. Heerlijk hoor. Ja echt...
Dé grootste hindernis van de beginnende ondernemer? Niet luisteren.
Moet een pay-off per se iets beloven? Mag hij niet gewoon leuk zijn? Of raar. Of anders. Of moet een pay-off vooral aansluiten bij de cultuur van je merk?
Puik Verhaal bestaat zes maanden. Hoe staat het ervoor? Nou, zo dus.