verhaal
delen
wielrennen

Sean Kelly en de rode Rih

Een gesprek levert altijd een verhaal op. En inspiratie vraagt alleen om een beetje opmerkzaamheid. Lees maar.

Verhalen verbinden. Inmiddels is die constatering een wagenwijd openstaande deur. Een luisterend oor is het leukste dat er is. Onlangs zat ik aan tafel met M. uit A. We hadden elkaar al eerder over de telefoon gesproken. Hij klonk als een realistisch mens met een goed gevoel voor wat er echt toe doet in het leven. Voor wat dat waard is natuurlijk, want wie definieert wat er echt toe doet in het leven?

In elk geval hadden we het al snel over wielrennen.

Vertel met stijl

M. wilde zakelijk niet meteen in het diepe springen en een opdracht bij mij neerleggen zonder elkaar eerst te ontmoeten. Hij was ingenomen met mijn schrijfstijl en van ‘contentdiarree’ hield hij niet. Waar het om zou moeten gaan, maar waar het vaak juist niet op uitdraait is het verhaal van je bedrijf vertellen met stijl, constateerde hij.

De vraag was of we elkaar ook aardig genoeg zouden vinden om samen te werken. Dat is overigens geen voorwaarde, je hoeft immers geen vrienden te zijn. Wel moet er een klik zijn. En die zit in de verhalen waarin je elkaar vindt. Zoals ik al zei, verhalen verbinden.

Een klik betekent ook open durven zijn. Als je mij als mens beter wilt leren kennen, vertel ik je ook over mijn hindernissen. Mijn verhaal is geen hosannaverhaal. Ik ben immers vaak genoeg op mijn bek gegaan. Het hoort bij het verhaal dat vertelt wie ik ben; dat achterhouden is de waarheid verhullen.

De lijm

Verhalen verbinden omdat we allemaal mens zijn; we doorlopen dezelfde fases. De basis. Opgroeien. Trouwen, samenwonen. Vallen. Kinderen. Opstaan. Carrières. Verhalen zijn herinneringen, ze zijn herkenbaar. We struikelen en springen, we leren. Als mens hebben we de gave om ons te verplaatsen in de ander, te geven om een ander. En we beseffen dat we de groep nodig hebben om te kunnen overleven. De verhalen die we delen is de lijm die ons hecht. Jij kunt net zo goed mij zijn en ik jou.

We spraken af op een terras in T. Ik had geen cent op zak omdat mijn bakpasjes in een andere jas zaten. (Dat krijg je met die rare temperatuursprongen.) En dus opende ik de kennismaking met “Hoi, leuk je te ontmoeten en oh ja ik heb geen geld bij me.” Een ijsbreker van jewelste.

We pakten het gesprek direct op bij wielrennen en ontdekken dat we in onze jeugd allebei idolaat waren van Sean Kelly, de veelwinnaar uit Ierland. En via Kelly en Flandriens, kasseien en knoesten van koppen kwamen we al snel uit bij de rode Rih van mijn vader. Zijn eerste wedstrijdfiets die bij mij op zolder staat. Het toeval wil dat M. ook vintage racefietsen opknapt. Een nog groter toeval wil dat hij precies dezelfde Rih al eens heeft opgeknapt.

Echte verhalen gaan ook over verdriet. Onwrikbaar verbonden aan de Rih is het verhaal van mijn vader. Zijn overwinningen, zijn valpartijen, zijn overlijden. Confronterend, maar echt. Want als je de menselijkheid uit de relatie snijdt is het geen relatie meer. Dan is het een lege huls.

Beter willen zijn

In de rode Rih zit alles. De vechtlust, het vallen en opstaan. Het leren, beter willen zijn dan je bent. Overwinningen, verlies. Drama en tragedie. En uiteindelijk het einde van alles; de dood. Het zit allemaal in het frame van de Rih.

M. liet mij trots een foto van zijn Rih zien. Het zag er fantastisch uit. De remkabels over het stuur. Toeclipsen. Brooks-zadel. Schakelhendels. Het lijden. De pijn. Alles erop en eraan. Het zette mij aan het denken. Het is nu nog te kort geleden dacht ik bij mezelf. De fiets staat netjes op zolder. Mijn vader maakte er tien jaar geleden een sportfiets van. Alleen het frame is nog origineel. Maar ooit – als ik er klaar voor ben – laat ik er weer een racefiets van maken. Precies zoals hij eruitzag in 1968, precies zoals hij eruitzag toen mijn vader er nog wedstrijden mee won.

M. en ik geven elkaar een stevige hand, hij betaalt de rekening en we spreken af om samen te gaan werken. Dat is natuurlijk fijn nieuws. Ook als er uiteindelijk niets uit dit gesprek zou zijn gekomen, zijn er altijd nog de verhalen die we hebben gedeeld. En vervolgens wat jij net hebt gelezen. En misschien is juist dát wat er toe doet en is alles wat we doen er op de eerste plaats om elkaar te inspireren. En vervolgens om te creëren.

Blog overzicht