vakantie
inspiratie
verhalen

De vakantieverhalenophaler

Poef. En dat was de vakantie weer. Heb ik er iets aan gehad? Ik dacht het wel!

Verhalen liggen er om op te rapen. Gratis en voor niks. Het is trouwens wel handig als je de verhalen daadwerkelijk ziet. Ze presenteren zich doorgaans immers niet als een verhaal. Kijk daar jongens, een groeiende grasspriet plus begeleidend schrijven.

Als tekstschrijver, copywriter, journalist, filmmaker of andersoortig creatief sta je voortdurend aan. Dat heb je allang van jezelf geaccepteerd. Je stond al aan lang voordat je wist wat dat was, dat aanstaan. En sinds je weet wat het je brengt, wil je nooit meer uitstaan.

Wat ik zeggen wil is waar je ook bent, ongeacht het gezelschap waar je in verkeert of wie en wat je ontmoet: alles en iedereen heeft de potentie om een verhaal te zijn. De reden waarom is eenvoudig. Alles is namelijk al een verhaal, het is het oog van de vinder die het herkent als een verhaal en het vervolgens zolang boetseert tot er een overtuigende boodschap met emotionele en/of commerciële impact uit je spreekwoordelijke pen knalt.

Het SEO’ende brein

Inspiratie – lees het oog van de vinder – is een raar iets. Het laat zich maar slecht uitleggen. Toch wil ik een poging doen. Altijd aanstaan betekent dat je onbewust opslaat wat je zintuigen ervaren en de verbanden daartussen sneller legt. Je brein heeft triljoenen laatjes. Op elk laatje vind je codewoorden (of plaatjes, als je een beelddenker bent) die al je herinneringen en ervaringen supersnel met elkaar verbinden. In die zin SEO’t je brein zich – net als een zoekmachine – een ongeluk. Al is het met de codewoordhoudbaarheid van je brein minder florissant gesteld dan de digitale versie.

Afijn. Stel ik schrijf een verhaal over het belang van insecten, dan bladert mijn brein belachelijk snel langs alle insectgerelateerde mapjes in mijn hoofd, op zoek naar passende anekdotes, belevenissen en herinneringen.

Oké, een beetje neuroloog lacht zich nu kapot.

Niksen en toch aanstaan

Trouwens, niksen helpt je brein ook las ik. Je brein in rust heeft al niksend niets te doen en gaat op zoek naar prikkels. En vindt dan doorgaans vooral creativiteit. Schijnt overigens een typisch Nederlands dingetje te zijn, dat niksen. (Net als gezelligheid, ook zo’n Nederlands dingetje.) Niksen en toch aanstaan tijdens je vakantie is dus hyperefficiënt.

Een voorbeeld.

We maakten een ongeplande wandeling. Immers, wandelen maakt het hoofd leeg. Toch? Achteraf bleek het gewoon om een hike te gaan. Elke wandeling bergop die langer dan een uur duurt is een hike. Op teenslippers en instappers deelden we 1 flesje water terwijl de temperatuur richting de dertig kroop. Verder droegen we nauwelijks beschermende kleding zoals sokken, lange mouwen en broekspijpen.

Ja lach maar.

Wat dus eigenlijk een korte wandeling naar een – pittoresk was ons beloofd – bergmeertje moest zijn, werd een steile helletocht met honderden hongerige muggen die ons rücksichtslos bestormden. Mijn brein vond heel rationeel het keyword ‘irritatie’ en de stelling ‘dood aan alle parasieten’, en vlak daarna verassend genoeg ook ‘insecten zijn belangrijk’. De totaalervaring werd in de vorm van een herinnering meteen in de volgende laatjes geschoven: mug – prik – hike – bult – in beide oren – jeuk – kabbelend beekje. Had ik niks over te zeggen.

Het juiste moment, het juiste idee

Deze enerverende totaalervaring stelde mij meteen gerust. Een opdracht die voor de vakantie was gestart (schrijf een verhaal over het belang van insecten) en waarvan de felheid van het lege witte vel mij al een week of twee verblindde, kreeg op het juiste moment het juiste idee ingeprikt. Op vakantie! Tijdens het niksen! Of ja, niksen, niksen.

Zoveel vliegen in één klap! Een goed verhaal, een klote hike, een goed idee voor de betreffende opdracht, goeie content voor een blogpost en dus een gerustgesteld brein.

Aanstaan en toelaten

Na dat besef wandelde ik glimlachend en nog steeds omringd door een wolk van honderden prikkende muggen terug naar de auto. Opeens wist wat ik zou gaan schrijven en hoe. Dat gevoel is onbetaalbaar. Het is het licht zien. Aanstaan en toelaten. Opeens gloeit het in je en ben je ook nog eens een stuk leuker tegen de mensen om je heen.

Magisch hoe dat werkt. Al zal voornoemde neuroloog zich weer kapot lachen.
Dát is geen magie, Marc. Dat is gewoon een chemische reactie van je brein. Haha.

Nou beste neuroloog, voor de leek in mij is die chemische reactie waar jij op doelt zó onbegrijpelijk dat ik het absoluut als magie beschouw. Geen idee hoe het werkt, zolang het maar werkt. En werken deed het. Eenmaal weer thuis trok ik de la in mijn kop open en – poef – alles zat er op een Hans Klok-achtige manier nog gewoon in en kwam er netjes weer uit.

 

Blog overzicht