jubileum
tekstschrijver
copywriter

En hoe gaat het, meneertje tekstschrijvende copydinges?

De eerste zes maanden van Puik Verhaal zijn voorbij. Ze vlogen.

De eerste zes maanden van Puik Verhaal zijn voorbij. Ze vlogen. Al heb ik nog steeds geen werkplek gevonden waar ik me thuis genoeg voel om goed werk te kunnen leveren. Behalve thuis dan. Dat komt nogal nauw. Of het is ergens te druk. Of het is te klein. Of te ver weg. Of ik ben een zeikerd. Nadeel van mijn zoldertafel is dat ‘thuis’ nooit helemaal weg is en ik soms veel tijd nodig heb om de consternatie van mijn woonomgeving uit mijn systeem te krijgen. Aanpaspuntje dus.

In de tussentijd heb ik twee keer btw afgedragen en omdat ik een aan dyscalculie grenzende cijferhaat heb, was dat twee keer niks om naar uit te kijken. Het tweede kwartaal was overigens beter dan het eerste. Da’s groei. Maar dat zijn bijzaken. De winst is dat ik op zondagavond fluitend naar bed ga, dat files voor mij niet bestaan, maar wel ochtendwandelingen.

Gewerkt heb ik ook – via reclame- en communicatiebureaus of direct. Voor tig vastgoedprojecten, een autowasstraatketen, een zorginstelling, een managementorganisatie, een leasebedrijf, een tuinontwerpbureau, een verzekeringsclaimondersteuner, een kinderdagverblijfcentrum, een universiteit en een duurzaamheidsdienstenbedrijf. En er zit nog veel meer moois in de pijplijn, zoals dat dan zo fraai heet.

Ik heb teksten geredigeerd – lees creatief herschreven -, webteksten geschreven, advertenties en vacatureteksten geschreven, beleidsstukken vereenvoudigd, concepten bedacht, handleidingen opgeleukt, merkverhalen geschreven, brochureteksten en blogposts geschreven en mijn verhaal – want dat is het natuurlijk wel – met iedereen gedeeld die naar mij wilde luisteren.

Daar ben ik trots op, om heel veel redenen. (Noteer: goed idee voor een volgende blogpost.)

Omdat ik zelden te koop loop met mezelf, wordt mij regelmatig gevraagd hoe het gaat. (Graag een euro voor elke keer dat mij de vraag gesteld is.) Mijn standaardantwoord is ‘wel oké denk ik, vervelen is nog niet aan de orde’.

Dat is een laf antwoord. Wat betreft hoeveelheid werk gaat het gewoon best goed eigenlijk.

Hè kijk, doe ik het weer. Best. Eigenlijk. Wat ik zou moeten zeggen is: het gaat goed. Punt.

Belangrijk is hoeveel plezier het mij geeft. Dat is mijn succesmetingsparameter. Niet de hoeveelheid opdrachten of de hoeveelheid gefactureerde uren, maar de creativiteit die het van mij vraagt, de lol die ik ervan heb en de voldoening die ik eruit haal, maar hopelijk ook de mensen waar ik mee samenwerk.

Klinkt als een beklonken zaak. Rust ik nu op mijn lauweren? Nee. Wat mij betreft mag het allemaal nóg wat creatiever. Opdrachtgevers nog beter creatief van dienst zijn. En met elke naar volle tevredenheid opgeleverde opdracht een nieuwe bladzijde schrijven aan Puik Verhaal.

Afijn. In september volgt de jaarterugblik. Tot dan zijn er nog genoeg bladzijdes om te vullen.

Blog overzicht