kantoortje
werkplek
op fietsafstand

Wip gerust ’n keertje binnen…

De kantoorzoektocht is ten einde. Deze freelance tekstschrijver/copywriter heeft zijn prikkelarme werkplek gevonden. Niet in de überhippe Spoorzone, maar lekker eigenwijs aan de rand van de stad.

Heel hard kwamen ze op mij af, de muren van ‘de werkzolder’. Opeens. Geen opbouw, geen waarschuwing vooraf. Bam en daar waren ze. De muren. De oorzaak was meteen duidelijk. Een combinatie van factoren die in het moment zelf onoplosbaar was hield mij in een wurggreep. Verspreid over twee maanden tijd schopten drie weken schoolvakantie plus drie extra studiedagen mijn werkproces overhoop.

Leuk voor de kinderen, maar voor de thuiswerkende ouder zijn al die vakanties een mini-drama. Daarbij, met je rug naar je bed toe werken is niet bepaald wat je noemt een gezonde setting. Afijn. Na de zoveelste papaaaaa! besloot ik om een kantoorkamertje te gaan zoeken.

Koffiehuisjes afstruinen

Al ruim voor de officiële start als freelancer ging ik op een haast schattige manier op zoek naar flexplekken om te kunnen werken. Dat leek me wel wat. Met mijn nieuwe kekke werktasje de lokale koffiehuisjes afstruinen. Koffietje doen. Iets met gierst eten. Inspiratie vinden op bijzondere plekken. Afijn, je kent de Instagramfoto’s wel. Die waar jonge, goedverzorgde mensen lachend achter een mok muntthee de tijd van hun leven lijken te hebben.

Even leek het erop dat ik een stockfoto wilde zijn.

Toen ik hardop lachend wakker schoot en duidelijk werd dat het flexdeel van mijn droom in mijn geval een nachtmerrie zou worden, ben ik op zoek gegaan naar een ouderwets ‘kantoortje’. Natuurlijk kan je daar ook weer allerlei hippe omschrijvingen voor verzinnen, maar het ‘kantoortje’ is en blijft gewoon een ordinaire tafel met een ordinaire stoel op een plek met ordinaire muren.

Een kantoor moet vooral functioneel zijn. Voor een tekstschrijver/copywriter bestaat functionaliteit uit afzondering van reuring en rust in het hoofd. Twee factoren die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

Werken ho maar

Als tekstschrijver (met name) en/of copywriter (in mindere mate) is jezelf lichamelijk afzonderen van de hectiek van het dagelijks leven ESSENTIEEL. Dat en koffie. Dat wist ik natuurlijk allang, maar als net begonnen freelancer wil je je freelanceschap nu eenmaal aan de grootst mogelijke klok hangen. Kaartjes uitdelen. Roeptoeteren. Uiteindelijk kom je er dan achter dat je veel van dat doet, maar werken ho maar.

Na enkele kantoortjes op een haar na gemist te hebben (want te duur, te laat, of toch maar niet) heb ik er eindelijk een gevonden. Op een fraaie plek langs het kanaal op nog geen tien minuutjes fietsen. In een jarenzestigbedrijventerreinachtig gebouw dat door de mensen van Zuid Creatives opgeknapt is en omgetoverd is in een creative hub.

In de hub

Inderdaad, je leest het goed. Een hub. Creative, ook dat nog. Hip dus. Ik huur rechts onderin de uithoek van de hub een tafel in een kamer van zo’n 16 m2 die ik ga delen met iemand anders. Dat is spannend aangezien ik geen flauw idee wie dat is of zal zijn.

In hetzelfde gebouw zit verder een animatiestudio, een videoproductiebedrijf, een internetbedrijf, een pantry, veel leren bankstellen en een vergaderruimte. Typische kantoordingetjes. Ik kan er gewoon klanten ontvangen en netwerken en middagdutjes doen en mijn kop klaren met een wandelingetje langs het kanaal. Afijn, wat ik zeggen wil; wip gerust ’n keertje binnen als je in de buurt bent. Laat ik je daarna zien waar de zwanen zitten.

Blog overzicht