thankyou
terugblik
puikverhaal

Thank you!

Ben jij ook zo gek op ‘thank you’-lijsten die vaak op LP-binnenhoezen of in cd-boekjes staan? Tof hè! Die vertellen je soms meer over een artiest dan de muziek zelf. Althans, als je weet wat je moet lezen.

Toen ik een jaar of zestien was en elke maand net genoeg geld bijeen kreeg gesprokkeld voor één LP, las ik tijdens het beluisteren altijd eerst de ‘thank you’-lijst. Op die lijsten ontdekte ik bands die ik nog niet kende. Als band A. band B. bedankte voor de afterpartybiertjes in de touringcar moest band B. wel tof zijn.

Inderdaad lieve kijkbuiskinderen, zo ontdekten we nieuwe muziek in de pre-algoritmejaren.

1986 was sowieso een goed muziekjaar. Klassiek zelfs, althans voor metalfans. Ik noem een paar releases uit ‘86; de piek van mijn vormende jaren. Omdat ik graag met bandnamen koketteer. Ik noem Master of Puppets van Metallica. Reign in Blood van Slayer. The Age of Quarrel van Cro-Mags. Darkness Descends van Dark Angel. Doomsday for the Deceiver van Flotsam and Jetsam. Somewhere in Time van Iron Maiden. Game Over van Nuclear Assault.

Afijn. Dat zijn heel veel thank you-lijsten.

Hindernissen
Dankbaar zijn is geen momentopname. Puik Verhaal geeft genoeg om dankbaar voor te zijn. Toen ik vier maanden geleden begon was er namelijk niets. Ik las over de hindernissen waar freelancers over struikelen. Hun doorzettingsvermogen. Op social media zag het jonge dienstverbandgrut in vrolijke rijtjes staan. Vrimibo’s. Wijntjes. Pingpongend de wereld veroveren. En ik dacht, nee. Ik hoef dat niet meer.

Ik bracht op die leeftijd de post rond, stapelde dozen bij Van Gend & Loos, schoonde archieven op in de kelders van een gesticht in Den Haag en reikte maandenlang elke werknacht geigertellers aan aan een Schotse lasnaadröntgenopnemer op een van de NAK-torens van de DSM.

Andere tijden, andere werkelijkheid. Ik en mijn inspiratie komen van ver wil maar zeggen.

Schaven aan mijn schrijfwerk
Dat ik nu ben waar ik ben is een petje af prestatie. Ik heb de verhalen die ik door de jaren geleefd heb omgetoverd in vakmanschap. Geleerd van andere tekstschrijvers en copywriters. Door het leven. Van het in de zon kijken en in de regen staan. Door het te doen. Door te lezen en tot bloedens toe te schaven aan mijn schrijfwerk.

Ik ben net zo goed op mijn smoel gegaan. Meerdere malen zelfs. In mijn vakgebied en in mijn persoonlijke leven. Dus als ik als schrijver op persoonlijk vlak neerga, gaat de schrijver in mij ook neer. Wij zijn immers een. Mocht je willen weten wat een tumor doet die tegen het spraak/taaldeel van je hersenen drukt zou ik dit lezen.

Sinds Puik Verhaal bestaat heb ik mooie kansen gekregen. Van Brecht, Jeroen, Dominique, Ingrid, Amy, Twan, de andere Twan, Stephan, Stefan, Donald, Joost, Yvonne, Roeland, Dien, Willy, Klara, Erwin, Ed, Dick en David.

Achter de schermen-hulp
En ook al die vakbroeders en -zusters waar ik koffie mee heb gedronken, want zo gaat dat als je een frisse freelancer bent. Professionals waar ik anekdotes mee heb uitgewisseld. De bijzondere plekken waar ik ben geweest. En onvergetelijk, de mensen die mij achter de schermen hebben geholpen. Ilse, Judith, Nicole, Ruth en Jean.

Ik ben werkelijk iedereen dankbaar. Ook de hart-onder-de-riem-stekers. De jij-kunt-dit-wensers. Zelfs de bureaus waar ik nooit meer iets van heb gehoord ben ik dankbaar. Your loss, dikke neus.

Voor 2019 wens ik iedereen het beste. Aan goede voornemens doe ik niet. Aan dankbaarheid wel. Dus thank you!
Iedereen.
In 2018 heb ik vooral geleerd dat we samen alles aankunnen.

Blog overzicht