Mijn naam is Puik Verhaal, leuk je te ontmoeten

Aanvankelijk leek het me he-le-maal niets. Al die onzekerheid, laat ik maar eerlijk zijn. Niets voor mij. Als je zoals ik elke dag voor elke beslissing tig mogelijk scenario’s uitstippelt om zeker te zijn van de veiligste uitkomst, dan is het freelancebestaan wellicht niet de meest verstandige optie. Ik kon er dus maar beter niet aan denken. Want dan zouden ze komen.

En ja hoor. Eén beer brulde iets over het niet meer hebben van collega’s.
Een andere beer brulde over ziek worden, dure verzekeringen en als een zielig hoopje mislukking onder een brug eindigen. Wie denk je dat jou dan gaat betalen? gromde hij. Een goed doel? Dat gekke dikke vogeltje in de heg?

De laatste keer dat ik zonder werk zat is een jaar of 17 geleden. Een failliete werkgever. Wal en schip. Curatoren. Geen bal aan. Een maand lang zat ik thuis. Of ja, het was niet eens een maand. Dagje proefdraaien bij bureau D. en ik was weer onder de pannen.

Van het ene reclame- en communicatiebureau naar het andere

Dat is een van de voordelen van jong zijn. Je bent betaalbaar. Aan een jongeling valt niemand zich een financiële buil. En deze jongeling was wel maar mooi weer onder de pannen, met een cv dat net een beetje meer glom dan tijdens de baan ervoor. De jaren die volgden hobbelde ik van het ene reclame- en communicatiebureau naar het andere. Steeds een stapje beter, steeds een beetje wijzer, steeds een beetje tekstscherper.

Sinds 3 september is het officieel. Met een handtekening heb ik 17 jaar comfort zone ingeruild voor een uitrafelend loopbruggetje, dat wapperend in de wind boven een wilde rivier bungelt. Dan weet je het wel.

Overwinning

Dat ik dit doe, op mijn manier en op basis van hoe ik het wil is een onvoorstelbare overwinning. Vooral op mezelf. En ik besef maar al te goed dat ik nog maar aan het begin sta. Weet ik veel, misschien ben ik over zes maanden gewoon terug bij af. Dan is het ook goed. Dan laat ik me omscholen tot logistiek medewerker. Nee joh, natuurlijk laat ik me niet omscholen tot logistiek medewerker. (Niet dat daar iets mis mee is.)

Voor mij is alles een proces. Tel ik alles op en trek ik alles af, dan blijft onder de streep alleen het freelance-bestaan over. Dat staat gek genoeg wiskundig volledig in contrast met mijn chaotische onzekerheid.

En opeens deel ik visitekaartjes uit

Maar de beren zwijgen. Af en toe gromt er eentje in de struiken langs de weg. Opeens is er een website. Opeens deel ik visitekaartjes uit. Van dat rekensommetje heb ik dus geen seconde wakker gelegen. Want serieus, wat is het ergste wat mij in mijn nieuwe habitat kan overkomen?
Dat mijn eenmanszaakje het niet redt?
Dat ik de zekerheid mis?
Dat die beren brullend terugkeren?
Haha.
Lachen zeg.

Blog overzicht